کُردپرس گزارش می دهد؛
تورم ونزوئلایی و نگاهی به اقتصاد کشور
سرویس ایران-خلق نقدينگی در ايران، که از سی و شش هزار ميليارد تومان در ۱۳۸۵ به سی و پنج هزار ميليارد تومان در ۱۳۸۶ و بيست و شش هزار ميليارد تومان در ۱۳۸۷ کاهش يافت، در ۱۳۸۸ بار ديگر آهنگ شتابان رشد خود را کم و بيش از سر گرفت و به سی و هشت هزار ميليارد تومان افزايش يافت و امسال به هزار و ششصد و بیست و دو میلیارد رسیده است.
به گزارش کُردپرس، امروز اقتصاد ونزوئلایی تبدیل به یکی از بدترین شاهد مثال های علم اقتصاد شده است به نحویی که وقتی از تورم سخن به میان می آید ، سریعا ونزوئلا را مثال می زنند. اما ونزوئلا چرا به اینجا رسید؟
صادق الحسینی در کانال تلگرامی خود می نویسد: ونزوئلا امروز به این وضعیت نیفتاده. این کشور در ۱۹۷۰ ثروتمندترین کشور منطقه، بیستمین اقتصاد جهان و بهترین دموکراسی منطقه خود بود، اما با کاهش قیمت نفت اقدامات درستی را پیش نگرفت که به افزایش نابرابری و نارضایتی از عقب‌گرد کشور و پوپولیسم انجامید.‏این جریان ریشه ظهور ‎چاوز در ۱۹۹۸شد. او اشتباهات بزرگ کرد.زمین‌ها را بین کشاورزان تقسیم کرد که تولید غذا را کاهش داد. فولاد، آلومینیوم، هواپیما و هتلداری و... را دولتی کرد و این صنایع را از بین برد. نرخ ارز را سرکوب کرد تا مصرف مردم را بالا ببرد ولی تولید داخلی نابود شد.‏با وخیم شدن اوضاع پس از ۲۰۰۰ چین به ‎ونزوئلا وام میداد تا سطح مصرف مردم با سرکوب ارز و واردات حفظ شود.اختلاف ارز دولتی و آزاد تا ۱۴برابر هم رسید. چاوز ۲۰۱۳ مرد و از ۲۰۱۴ قیمت نفت افت کرد که هم درآمدهای دولت را کاهش داد هم وامهای خارجی باید پس داده میشد. شرایط غیرقابل کنترل شد.‏فقر بشدت گسترش پیدا کرد. ‎چاوز ونزوئلا را با ۴۰% مردم زیر خط فقر تحویل گرفت. او روی موج نارضایتی مردم از نابرابری و کاهش رشد سوار شده بود و به آنها قول داده بود زندگیشان را متحول کند.اما جامعه را فقیرتر کرد بطوریکه ۹۰% مردم زیر خط فقر رفته و تولید نفت از ۳.۵ م.ب به ۱ م.ب رسید.
اما کشور ما هم دچار شرایط مشابهی از لحاظ مشکلات اقتصادی است.منتها خط سیر اقتصادی و سیاسی ونزوئلا با ایران بسیار متفاوت است اما یک نکته کاملا مشابه به نام تورم سرسام‌آور دارد.به دلیل اثرات نگران کننده تورم در اقتصاد، کنترل آن به عنوان یکی از هدف‌های سیاست کلان اقتصادی همواره مورد توجه اقتصاددانان بوده است.عوامل زیادی مؤثر بر تورم در اقتصاد کشور است که مهمترین این عوامل عبارتند از : تأمین کسری بودجه دولت از طریق استقراض از بانک مرکزی و به تبع آن، افزایش حجم نقدینگی، افزایش قیمت حامل‌های انرژی و حذف یارانه‌های صنعتی و صنفی پس از اجرای سیاست‌های تعدیل، افزایش ریسک مربوط به فعالیت‌های مولد اقتصادی، ضعف در مدیریت مخصوصاً مدیریت ارز و کاهش ارزش پول و بالاخره افزایش قیمت‌های جهانی است.تورم مزمن پدیده‌ای نسبتاً بلندمدت در اقتصاد ایران بوده و بالا گرفتن نرخ تورم در سال‌های اخیر یکی از اساسی‌ترین مشکلات کشور است، که ارتباط مهمی با اقتصاد جهانی دارد.تا قبل از اقدامات آمریکایی ها در خصوص بازگرداندن تحریم ها علیه جمهوری اسلامی ، عامل اصلی ثبات نسبی نرخ ارز در ايران، سر ريز شدن حجم روز افزون دلارهای نفتی به خزانه داری جمهوری اسلامی است. به بيان ديگر بانک مرکزی جمهوری اسلامی، با تکيه بر دريافتی های ارزی، ارزش پول ملی ايران را به گونه ای مصنوعی بالا نگه می دارد. در حالی که بسياری از کشور های جهان، به ويژه چين، با ارزان نگه داشتن پول ملی شان تلاش می کنند صادرات خود را بالا برده و وارداتشان را کم کنند، بانک مرکزی به سياستی معکوس روی آورده و با تقويت مصنوعی ريال يا پايين نگه داشتن مصنوعی نرخ ارز، عملا به وارد کنندگان يارانه می پردازد و در عوض، کالاهای صادراتی را گران می کند.خلق نقدينگی در ايران، که از سی و شش هزار ميليارد تومان در ۱۳۸۵ به سی و پنج هزار ميليارد تومان در ۱۳۸۶ و بيست و شش هزار ميليارد تومان در ۱۳۸۷ کاهش يافت، در ۱۳۸۸ بار ديگر آهنگ شتابان رشد خود را کم و بيش از سر گرفت و به سی و هشت هزار ميليارد تومان افزايش يافت و امسال به هزار و ششصد و بیست و دو میلیارد رسیده است. تاثير اين افزايش نقدينگی بر رشد نرخ تورم ايران طی سال های اخیر آشکار شد و امروز فشار ملموسی به اقتصاد کشور وارد نموده است.
مطالعه بیشتر
خبر قبلی و بعدی
دیدگاه کاربران