گزارش اختصاصی کُردپرس؛
صداهای اینستاگرامی ، اما جویای نام!
سرویس ایران-اطراف ما پُر از صداهای مستعدی است که با وصف همه مشکلات زندگی امروز ، هنر نابی در سینه خود به اسارت دارند که در این میان فضای مجازی تبدیل به عرصه ای برای هنرنمایی آن ها شده است.
به گزارش کُردپرس ، پیشتر صداهای گمنام در کنج عزلت خود یا می خواندند و یا در ناشناسی در حلقه یاران نزدیک خود می ماندند. اما با انقلابی که در اپلیکیشن های اجتماعی و فضای مجازی شده است، نواهایی پیدا می شوند که با وصف آن که به حوزه خوانندگی ورود نکرده اند ، اما آوازه صدایشان طول و عرض جغرافیایی را در می نوردد و یک شبه ره صد ساله را می پیماید.الحق که این فضای مجازی با کمی خلاقیت و تفاوت ، می تواند افراد گمنام را در رده اشخاص مشهور قرار دهد به نحویی که مخاطبان خاص خود را پیدا می کند.در واقع این بسترهای اجتماعی دیگر انحصار تریبون را از گروه ها و قدرت ها و دولت ها گرفته و هر انسان شناس و ناشناسی رو صاحب تریبون نموده است و اینجاست که به قول طنزنامه اسماعیل امینی:
اگر داری هوای نغمه خوانی
مکن تعلیم نت تا می توانی
چه حاصل از مرارت های سنگین
صدا سازی و نت خوانی و تمرین
اگر راه میان بر را بدانی
شوی استاد در آواز خوانی
جالب است به عنوان روزنامه نگار همواره سعی می کنم سوژه های متفاوتی از زندگی اطراف پیدا کنم اما اینبار سوژه ای که توجهم را جلب کرد و پیشتر با وصف آن که دم دستم بود ، اما کمتر به آن دقت می کردم، مرا به سوی خود کشاند تا یک فیچر هنری از آن تهیه کنم.در دو سه ماه گذشته از سوی دوستان و دنبال کننده های فضای مجازی فیلم آواز خواندن پسری برایم فرستاده می شود که دست برقضا "برادر تنی" خودم است و تبدیل به گُل رسانه های مجازی کُردی شده است و به طوری که برخی پیج‌ها نوشته بودند(این‌پسر کُرد همه را شوکه کرد).بله صدای "محسن" برادرم بود که از بچگی در خانه و مدرسه و مهمانی و کوه و دشت برای خودش می خواند و تا به امروز ، با وصف صدای دلنشین با گام بالایش به دنبال این هنر خدادادی خود نرفته است.ناخوداگاه پس از چندین بار که این فیلم برایم فرستاده شد به فکر آن افتادم که این موضوع را تبدیل به سوژه گفتگوی کوتاهی نمایم، اما کمی مردد بودم‌که نکند خوانننده متن بگوید که خبرنگار از اتیکت روزنامه نگاری استفاده می کند تا قوم و خویش خود را مطرح کند اما با وصف آن ، چون سوژه ، سوژه جالب به نظر می رسید، سعی کردم که فارغ از هرگونه آشنایی به موضوعی این چنین بپردازم که در جهان کوچک امروز ما ، اینگونه استعدادها کم نیستند و با قدری هدایت می توان ، مسئولان و نهادهای متولی امور موسیقی را نسبت به این مباحث آگاه نمود.
«محسن غلامی» متولد ۱۳۶۵ در شهرستان اسلام‌آباد غرب است.سابقا قهرمان مسابقات کیک‌بوکسینگ و فول کنتاکت بود و امروز برای مسابقات بوکس آماده می شود و مشغول کار آزاد است.برخی از ویدئوهای او در اینستاگرام تا صد و پنجاه هزار بازدید هم داشته است.از او می پرسم چه حسی نسبت به این موضوع دارد؟ می گوید قبلا برایم جذاب بود و الان دیگر عادی شده و دوستان لطف دارند و فیلم های قدیمی را به پیج های مختلف می فرستند و دست به دست می شود.می گویم چرا به پیج‌خودت اهمیت نمیدهی و در پیجت این‌کلیپ ها را نمی گذاری؟ پاسخ می دهد : حقیقتا علاقه زیادی به این کار ندارم و فیلم هایی را هم که میبینی در نشست های دوستانه ، برای رفقا خوانده ام و بعدا پخش شده است.
شاید باید گفت صدای ناشناخته اما با وجود اینستاگرام دیگر اطلاق چنین عنوانی به افرادی همچون «محسن» درست نیست و باید گفت ،صداهایی که هنوز تصمیمی برای ورود رسمی به حوزه خوانندگی نگرفته اند.او می گوید، هیچ‌چیزی مانند خوانندن در کوه حجم صدا را گشایش نمی دهد و تمرین روی صدا ، مهمترین عاملی که فرق میان صدای خوب و صدای خام را مشخص می کند.
اما هنر خوانندگی سوا از نمودهای امروزی ، از یک عامل رنج‌می برد ، آن هم عدم توانمند سازی صدا توسط جوانان مشتاق به این موضوع است.در واقع با مدد دستگاه های الکترونیک و مدرن و دستکاری صدا هر کسی جرات آن‌را به خود می دهد که بخواند و جالب است مخاطبانی نیز برای خود دست و پا می کند گویا به نظر می رسد که یا ذائقه مردم رو به تغییر است و یا توجه به صداهای درست و تمرین کرده دیگر اهمیت خود را از دست داده است.
اما «محسن» می گوید ، خواننده باید فراز و فرود و تحریر بلد باشد و دستکم صداسازی را پشت سرگذاشته باشد و بعد به فکر خوانندن باشد.او می گوید : برای فراگیری خوانندگی پیش اساتیدی بزرگی در تهران رفته ام و در کلاس چندین استاد موسیقی ایرانی درس فرا گرفته ام ، اما هنوز تصمیمی برای ورود به این عرصه ندارم.شاید در آینده نزدیک تصمیمی برای این کار بگیرم؛در این رابطه با چند آهنگساز جوان در تهران مشورت کرده ام و آن ها صدایم را پسندیده اند.احتمال دارد به صورت جدی قضیه خوانندگی را دنبال کنم.
در اطراف ما از اینگونه صداها فراوان است و بسیاری از آن ها با وصف علاقمندی برای خواندن و به دلیل مشکلات زندگی، آرزوی خود را به دست فراموشی میسپارند؛ اما آنچیزی که مهم است نقش رسانه ها و بخصوص متولیان امر هنر است که با ایجاد برنامه ها و مسابقات و شوها در شناسایی صداهای خوب همت بگمارند تا استعدادهای موسیقی و خوانندگی در اقصی نقاط کشور در حاشیه زندگی روزمره از بین نروند.
دیدگاه کاربران