آگرین خاموش نشد؛ «وەیشوومەی وەفر» فوزیه بشارت در دانشگاه کردستان رونمایی شد

کرد پرس- گاهی یک داستان، از پایان زندگی شخصیتش آغاز می‌شود؛ از جایی که صدایی خاموش شده، اما کلماتش هنوز راهی برای ماندن پیدا می‌کنند. «وەیشوومەی وەفر»، رمان کردی فوزیه بشارت، از همین نقطه به زندگی زنی به نام آگرین می‌پردازد؛ نویسنده‌ای که تلاش برای نوشتن و حفظ استقلال فکری، او را در برابر خشونت و سلطه قرار می‌دهد.

 این رمان که به‌تازگی از سوی انتشارات دانشگاه کردستان منتشر شده، روز شنبه در آیینی با حضور جمعی از چهره‌های دانشگاهی و فرهنگی، از جمله دکتر عدنان برزنجی، ماجد مردوخ روحانی، دکتر فرشید رستگاری، نجمه براخاسی و دکتر بختیار سجادی، در دانشگاه کردستان رونمایی شد.

 آگرین، شخصیت محوری داستان، پس از گذراندن گذشته‌ای آکنده از اندوه، با طاهر ازدواج می‌کند. رابطه‌ای که در آغاز با عشق و حمایت همراه است، به‌تدریج زیر سایه مخالفت طاهر با نوشتن همسرش تغییر می‌کند. تحقیر، فشار روانی و تلاش برای پنهان کردن نوشته‌های آگرین، بخشی از مسیری است که در نهایت به قتل او می‌انجامد؛ جنایتی که طاهر می‌کوشد آن را در پوشش یک حادثه آتش‌سوزی پنهان کند.

 اما داستان با خاموش شدن آگرین به پایان نمی‌رسد. سماوین، خواهر ناتنی او، پیگیر حقیقت می‌شود و سرانجام با آشکار شدن شواهد، طاهر دستگیر و محاکمه می‌شود. سماوین که تنها ولی‌دم خواهرش است، در واپسین لحظه از قصاص می‌گذرد. در همین حال، کتاب آگرین نیز در آستانه انتشار قرار می‌گیرد؛ پایانی که در آن، تلاش برای حذف یک زن در برابر ماندگاری نوشته‌های او قرار می‌گیرد.

 فوزیه بشارت در مراسم رونمایی، از نوشتن به‌مثابه راهی برای دفاع از هویت و حق انتخاب زنان سخن گفت. او در بخشی از سخنانش تأکید کرد: «من می‌نویسم، زیرا باور دارم هیچ زنی نباید برای اثبات انسان بودنش بجنگد؛ هیچ رؤیایی نباید به جرم زن بودن صاحبش خاموش شود و هیچ صدایی نباید پشت دیوارهای تعصب، ترس و قضاوت دفن بماند.»

 بشارت در توضیح نگاه خود به شخصیت‌های زن در آثارش، بر این نکته تأکید کرد که زنان را نه صرفاً در جایگاه قربانیان رنج و نه در قالب قهرمانانی بی‌نقص، بلکه به‌عنوان انسان‌هایی با اندیشه، اراده، آرزو و حق انتخاب روایت می‌کند؛ انسان‌هایی که می‌اندیشند، می‌آفرینند و برای یافتن معنای زندگی خود تصمیم می‌گیرند.

 او همچنین ابراز امیدواری کرد که نوشته‌هایش تنها روایتگر داستانی نباشند، بلکه پنجره‌ای به سوی جهانی بگشایند که در آن زنان بتوانند بی‌هراس از قضاوت، خودشان باشند. بشارت در این چارچوب، اثر خود را ادای احترامی به زنانی دانست که با ایستادگی، اندیشه و آفرینش، سهمی در تغییر جهان داشته‌اند. 

«وەیشوومەی وەفر» را می‌توان روایتی درباره مرزهای شکننده میان عشق و سلطه، حمایت و کنترل، و سکوت تحمیلی و بیان آزاد دانست؛ داستان زنی که نوشتن برایش تنها یک فعالیت ادبی نیست، بلکه بخشی از هویت و حق زیستن اوست.

در این رمان، انتشار نوشته‌های آگرین پس از مرگش معنایی فراتر از سرانجام یک داستان پیدا می‌کند: تلاشی برای بازگرداندن صدایی که خشونت قصد خاموش کردنش را داشت. صدایی که این بار از مسیر کلمات شنیده می‌شود؛ کلماتی که می‌مانند، حتی وقتی نویسنده دیگر حضور ندارد.