وقتی صلح، راز مرگ اعضای پ.ک.ک را آشکار میکند
سرویس جهان- شماری از خانوادههای کرد در ترکیه سالها تصور میکردند فرزندانشان که به پ.ک.ک پیوستهاند، هنوز زندهاند؛ اما انتشار فهرست کشتهشدگان اکنون بخشی از این انتظار طولانی را پایان داده است.
به گزارش کردپرس، خبرگزاری فرانسه در گزارشی با تمرکز بر سرنوشت خانوادههایی که سالها از مرگ اعضای خود در صفوف پ.ک.ک بیخبر بودهاند، به یکی از ابعاد کمتر دیدهشده روند صلح میان دولت ترکیه و پ.ک.ک پرداخته است.
در این گزارش آمده است که مقامهای ترکیه پس از تصویب قانون ادغام نیروهای کرد در جامعه، انتشار فهرست اعضای کشتهشده پ.ک.ک را آغاز کردهاند؛ اقدامی که برای شماری از خانوادههای کرد، پس از سالها انتظار و بیخبری، نخستین تأیید رسمی مرگ فرزندانشان محسوب میشود.
یکی از این افراد منال کوناک، ۳۱ ساله، است که تازه در هفته جاری مطلع شده برادر ۱۸ سالهاش، محمود، که در سال ۲۰۱۴ برای پیوستن به پ.ک.ک به سوریه رفته بود، در سال ۲۰۲۰ کشته شده است. خانواده او از زمان آخرین تماس در سال ۲۰۱۷ تصور میکردند محمود همچنان زنده است. با این حال، هنوز از محل دفن یا بقایای جسد او اطلاعی ندارند.
فرانسپرس مینویسد وضعیت خانواده محمود نمونهای از سرنوشت شماری از خانوادههای کرد است که طی دهههای گذشته بدون برگزاری مراسم خاکسپاری و حتی اطلاع قطعی از سرنوشت عزیزانشان زندگی کردهاند. به همین دلیل، در مناطقی از استانبول و جنوبشرق ترکیه، فضاهایی برای یادبود کشتهشدگان ایجاد شده است تا خانوادهها بتوانند بدون داشتن قبر، برای اعضای کشتهشده خود مراسم یادبود برگزار کنند.
در یکی از این مراسم در منطقه کوچوکچکمجه استانبول، خانواده هشت عضو کشتهشده پ.ک.ک گرد هم آمده بودند. تصاویر این افراد و ویدئوهایی از آنان در زمان حیات پخش شد و خانوادهها با شعارهای کردی و نشان صلح، یاد آنان را گرامی داشتند.
یکی از بستگان کشتهشدگان به فرانسپرس گفته است که تا پیش از این، خانوادهها همچنان امیدوار بودند فرزندانشان بازگردند و حتی نمیدانستند در دوران عضویت در پ.ک.ک چه بر سر آنان آمده است. به گفته او، روند صلح این امکان را ایجاد کرده که خانوادهها دستکم به دنبال یافتن محل دفن فرزندانشان باشند.
گزارش همچنین به خانوادههایی اشاره میکند که چند دهه در انتظار تأیید مرگ اعضای خود بودهاند. لطیف کول میگوید از سال ۱۹۹۴ میدانست برادر کوچکترش کشته شده، اما تأیید رسمی این خبر را تنها اخیراً دریافت کرده است. او معتقد است مبارزه این افراد یکی از عواملی بوده که موجب شده کردها امروز بتوانند آزادانهتر به زبان کردی صحبت کنند.
با وجود این، فرانسپرس تأکید میکند که پایان درگیری مسلحانه لزوماً به معنای حل مسئله کردها نیست. سباحت تونجل، نماینده پیشین حزب دموکراتیک خلقها، قانون اخیر را تنها «گام نخست» میداند و معتقد است این قانون بیشتر بر خلع سلاح متمرکز است و پاسخی به مسائل سیاسی و حقوقی مرتبط با مسئله کردها نمیدهد.
او با اشاره به نقش عبدالله اوجالان، رهبر زندانی پ.ک.ک در روند کنونی میگوید مسیر صلح هنوز بسیار طولانی است و آنچه تاکنون انجام شده، تنها آغاز راه محسوب میشود.
در مجموع، گزارش فرانسپرس تصویری متفاوت از روند صلح ترکیه ارائه میدهد و اشاره می کند که در کنار مذاکرات سیاسی، خلع سلاح و بازگشت نیروهای پ.ک.ک به زندگی مدنی، هزاران خانواده همچنان با مسئلهای حلنشده؛ یعنی کشف سرنوشت اعضای مفقود شده پ.ک.ک، دریافت تأیید رسمی مرگ آنان و یافتن بقایای اجساد و محل دفنشان مواجهاند . این بُعد انسانی و ناشناخته جنگ در چار دهه گذشته، اکنون با آغاز روند صلح بیش از گذشته در حال آشکار شدن است.
دیدگاه کاربران