کردپرس- در حالی که جهان در یک ماه و خصوصا در هفته های اخیر، مشغول به تحولات جهانی و منطقه ای بود و توجهات اول به ونزئولا و بعد خاورمیانه و همچنین مسئله گرینلند و مباحث مطرح شده در اجلاس داووس و همچنین حوادث ایران جلب شده بود، اردوغان در یک معامله پشت پرده با آمریکا، از خیانت ترامپ به کُردهای سوریه – پرونده خیانت های آمریکا به کُردها البته سر دراز دارد- بهره برد  و با تجهیز والی خود در سوریه (الشرع) و دولت موقتش تلاش کرد و تا حدی هم موفق شد که کُردهای سوریه را در وضعیتی بغرنج قرار دهد.

ترکیه مسئله کُرد را در کشور خود نه از راه جنگ و نه از راه صلح نمی خواهد یا نمی تواند حل کند چرا که زیاده های خواهی های پانترکی در این کشور نمی تواند اجازه یک زندگی مسالمت آمیز و تکثرگرای قومی را بدهد. بنابراین اردوغان با فشار بر کردهای سوریه هم به دنبال افزایش اعمال حاکمیت بر بخش های بیشتری از خاک سوریه است و هم می خواهد با این فشار بر کُردهای سوریه، نوعی مشروعیت داخلی میان هواداران خود در داخل کشور به دست بیاورد.

اما زیاده خواهی های ترکیه در این مدت به سوریه محدود نمی شود و با توجه به ضعف ساختاری و نهادی و فساد گسترده در دولت اقلیم کردستان فشارهای این کشور بر کُردهای عراق هم به شدت افزایش یافته است.

از سوی دیگر جدای از برخی کارهای نمایشی و لفاظی های برخی مقامات در دولت اقلیم کردستان عراق، در واقعیت میدانی همراهی های منفعت طلبانه را هم می توان از سوی آنها با اردوغان شناسایی کرد. ضعف های ساختاری و نهادی و فساد گسترده حاکم بر دولت اقلیم کردستان عراق، این دولت را به یک دولت متزلزل- از نگاه و بر اساس نظریه های میردال- بدل ساخته که در بهترین حالت همه تلاشش حفظ وضع موجود و کمک رسانی به حلقه نزدیکان برای چپاول بیشتر است، بنابراین نمی توان در این تحول مهم منطقه ای انتظار بازی کردن نقشی موثر را ازاین دولت داشت.

بر این اساس دست دولت ترکیه برای اجرای برنامه های بلند پروازانه اش در این منطقه به خوبی باز شده است، طوری که امر را بر اردوغان مشتبه ساخته که گوشه چشمی به تمامیت سرزمینی ایرانیِ همرز با ترکیه هم داشته باشد.

طرح منطقه خیالی حائل از سوی دولت ترکیه با پیش فرض بچگانه جلوگیری از ورود آورگان ایرانی حاصل از «جنگ آمریکا و ایران» نشان می دهد دولت ترکیه در عمل به رعایت حقوق همجواری مسالمت آمیز و دوستی با کشوری به بزرگی ایران هم قائل نیست.

بر اساس کدام استدلال، واگرایی قومی در ایران از سوی مشاوران اردوغان همچون ترکیه یا سوریه فرض شده است، معلوم نیست؟ آنها چطور فراموش کرده اند که «هر کُردی در جهان اول خود را ایرانی می داند» هم معلوم نیست. به نظر می رسد بهتر است مقامات وزارت خارجه به یادآوری سوابق تاریخی کشور ایران و مقایسه آن با دولتی در قواره ترکیه و همچنین شرح تکثر گرایی قومی و مذهبی و زبانی در ایران و مقایسه آن با دیکتاوری و نفی دیگری از سوی دولت ترکیه به مقامات این کشور یادآور شوند که آب هر چقدر هم گل آلود باشد دام ترکیه برای ماهی گیری از آن با با طعمه «منطقه حائل» بسیار کوچک است.