به گزارش کردپرس، ملا بختیار عضو شور سابق شورای عالی سیاسی و منافع اتحادیه میهنی کردستان، فرم نامزدی برای پست ریاست‌جمهوری عراق را تکمیل کرده و آن را به پارلمان عراق تحویل داده است. خودِ ملا بختیار نیز این خبر را تأیید کرده و گفته است: «من دردسری برای تحادیه میهنی و حزب دمکرات ایجاد نمی‌کنم.»

بر اساس گزارشات ملا بختیار فرم نامزدی را دریافت کرده و آن را به پارلمان عراق تحویل داده و به یکی از 81 نفری تبدیل شده است که برای پست ریاست‌جمهوری عراق نامزد شده‌اند.

ملا بختیار در پیامی اعلام کرد: «من مانع اتحادیه میهنی و حزب دمکرات نمی‌شوم؛ اگر اتحادیه میهنی و حزب دمکرات به نامزد مشترک نرسند، من وارد رقابت می‌شوم، اما اگر به توافق و نامزد مشترک برسند، از آن‌ها حمایت می‌کنم و برایشان سردردی ایجاد نخواهم کرد.»

او همچنین گفت: «پس از مام جلال، همواره من قربانی بحران‌ها بوده‌ام، نه عامل آن‌ها در درون اتحادیه میهنی. هرچند از نظر تاریخی از اتحادیه میهنی جدا شده‌ام، اما خود را شایستهٔ پست ریاست‌جمهوری می‌دانم و فردی منزوی یا حذف‌شده از روند سیاسی کشور نیستم.»

به نوشته شارپرس، ملا بختیار متولد ۲۰ اگوست ۱۹۵۴ در خانقین است؛ سیاستمداری شناخته‌شدهٔ کُرد که پیش‌تر مسئول هیئت اجرایی دفتر سیاسی اتحادیه میهنی کردستان بوده و هم‌زمان سردبیری روزنامه «چاودێر» و مجله «مدنیت» را نیز برعهده داشته است.

او در ۱۰ ژوئن ۱۹۷۰، چند ماه پس از تاسیس «کوملهٔ مارکسیستی–لنینیستی کردستان»، به این جریان پیوست. در سال ۱۹۷۴ به انقلاب ایلول ملحق شد، اما به‌دلیل دیدگاه‌های چپ‌گرایانه‌اش با فشارها و موانع جدی روبه‌رو شد. پس از شکست انقلاب در سال ۱۹۷۵ در پی توافق‌نامه الجزایر میان دولت‌های عراق و ایران (امضاشده در ۶ مارس)، ملا بختیار در فهرست رهبرانی قرار گرفت که دولت عراق دستور بازداشت آن‌ها را صادر کرده بود، اما تلاش‌ها برای دستگیری‌اش ناکام ماند.

او بعدها مسئول کلی شبکه‌های مخفی کومله در شهرها شد و به‌صورت پنهانی میان شهرهای بغداد، کرکوک، کلار، سماوه، دیوانیه، فلوجه، موصل، سلیمانیه و اربیل تردد می‌کرد تا هسته‌های مسلح را برای مشارکت در مبارزهٔ مسلحانه سازمان‌دهی کند.