کردستان میان آرمان گرایی و واقعیت سیاسی
به گزارش کردپرس، بمو نوری، استاد دانشگاه وست لندن، در یادداشتی با عنوان «کردستانی که میخواهیم در برابر کردستانی که داریم»، با تاکید بر وضعیت کنونی اقلیم کردستان عراق، بر ضرورت نگاه واقعبینانه و انتقادی به وضعیت سیاسی کردها تأکید میکند. او معتقد است تاریخ پررنج کردها و تجربه نسلکشی، آوارگی و سرکوب، حساسیت جامعه کردی نسبت به نقدهای داخلی را قابل درک کرده است، اما این حساسیت نباید به مصونیت حکومتها و احزاب از نقد تبدیل شود. نوری بر این باور است که دفاع از آرمان کردها با دفاع از عملکرد همه احزاب و حکومتهای کردی یکسان نیست و تقویت دستاوردهای کردها نیازمند پذیرش ضعفها، نقد ناکارآمدیها و شناخت واقعبینانه محدودیتهای داخلی و ژئوپلیتیکی است.
نویسنده معتقد است تاریخ پررنج کردها و تجربه نسلکشی، آوارگی، سرکوب و بیاعتمادی به قدرتهای منطقهای و بینالمللی، حساسیت زیادی نسبت به نقد سیاسی در جامعه کردی ایجاد کرده است. از نگاه او، این حساسیت قابل درک است، اما نباید باعث شود نقد حکومتها، احزاب و راهبردهای سیاسی با دشمنی با کردستان و آرمانهای ملی کردها یکسان تلقی شود.
به باور نویسنده، حکومت اقلیم کردستان یکی از مهمترین دستاوردهای تاریخی کردهاست، اما این دستاورد امروز با مشکلات جدی مانند بحران حقوق، ضعف نهادها، وابستگی اقتصادی، رقابتهای درونکردی، اختلاف با بغداد و ضعفهای دموکراتیک مواجه است. مسئولیت این وضعیت تنها بر عهده بغداد و قدرتهای خارجی نیست و رهبران کرد نیز باید مسئولیت تصمیمها و اشتباهات خود را بپذیرند.
نویسنده هشدار میدهد که ملیگرایی نباید به سپری برای پنهان کردن مشکلات تبدیل شود. از نظر او، انتقاد از فساد یا ناکارآمدی، پرسش درباره عملکرد احزاب و بررسی موفقیت یا شکست سیاستهای اقتصادی و سیاسی، اقدامی ضدکردی نیست؛ بلکه میتواند نشانه دفاع از آینده کردستان باشد.
او همچنین نقش شبکههای اجتماعی را در تشدید فضای دوقطبی برجسته میکند. به اعتقاد نویسنده، سیاست در فضای مجازی بیش از پیش به نمایش هویت، شعار، خشم و تقسیم افراد به «قهرمان» و «خائن» تبدیل شده است؛ در حالی که مسائل واقعی کردستان به نهادهای کارآمد، اقتصاد متنوع، حکومت پاسخگو و حل اختلافات سیاسی نیاز دارند.
از نگاه نویسنده، واقعگرایی نیز به معنای کنار گذاشتن آرمانهای کردی نیست. کردها باید ضمن حفظ خواستههای خود، محدودیتهای ژئوپلیتیکی، منافع قدرتهای منطقهای و بینالمللی و موازنه قدرت را بشناسند. اتکا به حمایت خارجی بدون توجه به منافع مستقل دولتها میتواند به انتظارات غیرواقعبینانه و سپس احساس شکست و خیانت منجر شود.
نویسنده در نهایت خواستار شکلگیری یک فرهنگ سیاسی با اعتمادبهنفس در میان کردهاست؛ فرهنگی که از نقد نترسد و میان مردم، کردستان، حکومتها و احزاب تفاوت بگذارد. از نظر او، کردها برای تقویت آرمانهای خود باید شجاعت داشته باشند که نه فقط آنچه را دوست دارند بشنوند، بلکه واقعیتهای موجود را نیز ببینند، دلایل رسیدن به وضعیت کنونی را بررسی کنند و بر اساس واقعیتهای سیاسی و ژئوپلیتیکی درباره آینده تصمیم بگیرند.
دیدگاه کاربران