مصائب مستندسازی حیات وحش در ایران به روایت مستندساز برجسته ایلامی

به گزارش خبرگزاری کردپرس، مهدی نورمحمدی مستندساز برجسته ایلامی که حضور مستمری در دوره های مختلف این جشنواره داشته است و چند بار نیز نامزد و برگزیده این جشنواره شده است در سخنانی برخی مشکلات و آسیب های تولید فیلم مستند در ایران را روایت کرد.
وی ضمن درخواست از مسئولان برای آسیب شناسی مشکلات مستندسازی حیات وحش در ایران درباره وضعیت مستندسازی حیات وحش و لزوم توجه بیشتر به آن در کشورمان بیان کرد: در تمام دنیا، علی‌الخصوص در کشورهای پیشرفته، سینمای مستند حیات وحش به عنوان یک صنعت به شمار می‌رود. کل سینما صنعت است اما مستند حیات وحش صنعتی پول‌ساز به شمار می رود چرا که در دنیای امروز مردم به دنبال اطلاعات جدید و شناخت دنیای پیرامون‌شان هستند. از آنجا که ما یک سرزمین شگفت‌انگیز با مکان‌ها، حیوانات ناشناخته و گیاهان گوناگون داریم؛ مهم‌ترین بستری که می‌تواند این سرزمین و داشته‌هایش را معرفی کند، فیلم مستند حرفه‌ای و فیلمسازان حرفه‌ای است که در عرصه‌های مختلف داخلی و بین‌المللی حضور داشته و خودشان را ثابت کرده اند. شاید در حال حاضر به تعداد انگشتان دست مستندساز حیات وحش مطرح نداشته باشیم اما همین تعداد هم با جان و دل فعالیت می‌کنند.
وی با اشاره به معضلات و موانعی که در حوزه مستندسازی حیات وحش وجود دارد، اظهار کرد: فعالیت در این حوزه مشکلات خاص خودش را دارد که مسائل مالی از مهمترین آنهاست، برای مثال من برای اینکه بتوانم در این حوزه فیلم بسازم باید به سمت فعالیت‌های دیگر بروم تا بتوانم بودجه ساخت آثارم را تامین کنم، البته که این کار اشتباه است چرا که باید بتوانم در حوزه کاری خودم درآمد داشته باشم.
نورمحمدی ادامه داد: مهمترین حامی سینمایی مستند حیات وحش تا امروز تلویزیون بود که آن هم متاسفانه خودش به این بخش ضربه می زند. تلویزیون در حال حاضر هیچ اهمیتی به مستند حیات وحش نمی‌دهد، برآوردهای آن بسیار پایین است و از طرف دیگر خود تلویزیون به شکل رایگان فیلم دانلود و پخش می‌کند که این اتفاق قطعاً ضربه به تولید مستند در این مملکت است. اگر فرض را بر این بگذاریم که برای پخش این مستندها پول نیز داده می‌شود جای این سوال وجود دارد که چرا این بودجه را در اختیار فیلمسازان داخلی قرار نمی‌دهند تا برای مثال من که شش سال است درگیر ساخت یک پروژه مستند هستم بتوانم آن را به سرانجام برسانم.
کارگردان مستند «در پناه بلوط» در بخش دیگری از صحبت‌هایش با تاکید بر لزوم حمایت سازمان‌هایی از قبیل سازمان محیط زیست گفت: مهمترین سازمانی که باید حامی سینمای مستند حیات وحش باشد سازمان محیط زیست است که ما از این مرکز هم حمایت چندانی نمی‌بینیم. من جوایز تمام جشنواره‌های مطرح ایران را گرفته ام تمام جشنواره‌های محیط زیستی مطرح دنیا را هم تجربه کرده ام، چطور می‌توانم خودم را به سازمان محیط زیست کشور ثابت کنم تا از کاری که قرار است بسازم حمایت شود.
نورمحمدی با بیان اینکه قیمت و هزینه تولید به شدت بالا رفته و برآوردهای تلویزیون نیز همان برآوردهای قدیم است و در مواردی هم با مبالغ کمتر پیشنهاد همکاری می‌دهند تصریح کرد: در تمام قراردادهایی که در کشور بسته می‌شود، به خصوص قراردادهای پیمانکاری تعدیل تعلق می‌گیرد تا اگر در حین کار موادی افزایش بودجه پیدا کرد، تعدیل افزایش قیمت آن مواد به پیمانکار تعلق بگیرد، اما این اتفاق در حوزه هنر و فیلمسازی به هیچ عنوان رایج نیست و رعایت نمی‌شود.
وی اضافه کرد: در یک دهه اخیر فیلمسازان مستند حیات وحش ایران حرف‌های زیادی برای گفتن داشتند و در عرصه‌های مختلف خوش درخشیدند. در نظر بگیرید اگر پشتوانه دولتی هم داشتند قطعاً اتفاقات بهتر و مثبت‌تری رخ می‌داد و در ایران به یک قطب مستندسازی تبدیل می‌شدیم.
نورمحمدی در پایان تاکید کرد: یک فیلمساز حیات وحش با پژوهشی که انجام می‌دهد بسیاری از ناشناخته‌های این مملکت را معرفی می‌کند، این ناشناخته‌ها در حوزه‌های دیگر از جمله گردشگری، برنامه‌ریزی، سرگرمی و ... به این کشور کمک می‌کند، بنابراین از مسئولان درخواست دارم مشکلات و مسائل کسانی‌که در حوزه مستندسازی حیات وحش در ایران فعالیت می‌کنند را آسیب‌شناسی و بررسی کنند و حرف‌های آنها را بشنوند.