داستان شیرین بازنشستگان کرمانشاه و نوای تنبور / سید ایرج پناهی

خبرگزاری کردپرس:

بانگ گردشهای چرخ است اینکه خلق 
می سرایندش به تنبور و به حلق
ما همه اجزای ادم بوده ایم 
در بهشت این لحن ها بشنوده ایم

بدون شک  آنان که با هنر موسیقی آشنایی دارند، تأیید می کنند که سن هنرجویان و علاقمندان، در یادگیری سازهای مختلف بسیار موثر است و آموزش نونهالان و افراد با سن بالا بسیار سخت تر و گاهی نشدنی است اما داستان تنبور و استاد بهزاد مرادی انگار داستانی دیگر است. داستان عشق است و عرفان ... .
داستان شیرینی است در دیار فرهاد روایتی که در خانه مهر بازنشستگان کرمانشاه  پاگرفت،  رشد کرد و به ثمر نشست. و این مهم صورت نمی پذیرفت جزء به نیت پاک و  عشق و علاقه چهره هنرمند و هنرپرور نام آشنای شهر کرمانشاه استاد بهزاد مرادی که بحق در نوازندگی و آموزش تنبور  جایگاهی خاص دارد.

شکی نیست کارهای ارزشمندی که ایشان انجام داده برای موسیقی و ساز تنبور به یادگار خواهد ماند و این وظیفه ماست تا این رویداد با ارزش را ارج نهیم و منتشر کنیم.
تشکیل و آموزش گروه تنبور نوازان نونهالان  برای اولین بار  در ایران  در شهر کرمانشاه  شکل گرفت. تشکیل و آموزش گروه تنبورنوازان بانوان  که تاثیر شگرفی بر فرهنگ و هنر شهر کرمانشاه داشته است.. و این مهم هم  برای اولین بار در ایران بوده است .
و اینک تشکیل و آموزش گروه بازنشستگان خانه مهر کرمانشاه  که از خرداد سال ۱۴۰۵  با مشورت جناب آقای زین العابدینی و همکاری صمیمانه  جناب آقای مقدم  شروع به کار نموده و برای اولین بار در ایران، افرادی در رده سنی بالای ۶۰ سال، بعد از  تنها ۱۶ جلسه آموزش، در قالب یک گروه، تنبور نوازی می کنند. بسیاری از انسان‌ها در سال‌های بازنشستگی تصور می‌کنند فرصت بسیاری از کارها گذشته است؛ اما استاد مرادی ثابت کرد تا زمانی که انسان شوق یادگیری، انگیزهٔ زندگی و توان تلاش دارد، هیچ‌گاه برای آغاز کردن دیر نیست.
استاد مرادی با گروه تنبورنوازان خانه مهر کرمانشاه ثابت کردند، سن افراد مانع یادگیری نیست. اگر به انسان احترام بگذاریم، اگر فرصت بدهیم، اگر با صبر و حوصله در کنارش باشیم و اگر خودش نیز اراده و پشتکار داشته باشد، می‌تواند در هر سنی دوباره بیاموزد، رشد کند و بدرخشد.
در خانه مهر، بانوان و آقایان بازنشسته‌ که بسیاری از آنان هیچ تجربه‌ای در نواختن تنبور نداشتند؛ با تمرین و پشتکار، قدم‌به‌قدم پیش آمدند و سرانجام به مرحلهٔ همنوازی و اجرای گروهی رسیدند.
مهمترین پیام این تجربه برای جامعه این است که هیچ انسانی را به خاطر سنش از رؤیا، هنر و یادگیری محروم نکنیم.
گاهی تنها چیزی که یک انسان برای دوباره شکوفا شدن نیاز دارد، کسی است که به او بگوید: « هیچگاه برای یادگیری دیر نیست، تو می‌توانی »