رسانه ای شدن مرگ در معابر و خیابانهای دره شهر/ مژده دارایی پور

در پایین این تصاویر هم معمولا جملات درشتی آمده است همچون:« دوستان حلالم کنید »، « از من راضی باشید » و جمله های مشابه دیگر... برخی از این بنرها و داربست‌هایشان آن‌قدر عریض‌اند که از فاصلۀ چند صد متری قابل ‌مشاهده بوده و خود را به نگاه هر عابری تحمیل می‌کنند.

حالتِ عکسِ برخی از متوفیان در این بنرها هم به‌گونه‌ای است که گویی متوفی به همین قصد؛ یعنی خداحافظی از همنوعان خود عکس سلفی گرفته است. بماند که در برخی از آنها نیز چهرۀ متوفی با فتوشاپ دست‌کاری و زیباتر شده است.

این بنرها ادامۀ همان "زندگیِ رسانه‌ای شدۀ" این روزهای ماست. به معنای دقیق‌تر، ما نه با "زندگی" بلکه با "مرگ رسانه‌ای شده" مواجه هستیم .

سلفی گرفتن پس از زندگی هم ادامه می‌یابد و از نظر خیلیها هر چه نمایان تر باشد بهتر است و مرگِ ماندگار آن مرگی است که تبدیل به داربست ها و بنرهای عریض و تجمعات شلوغ شود.

نکتۀ قابل‌تأمل آن است که پیش ‌از این معمولا رسم بر اینگونه بود که دوستان و آشنایان متوفیان، بنرها یا پارچه‌های تسلیت کوچکی تهیه و بر در و دیوارهای خانۀ متوفی نصب می‌کردند و معمولاً خانوادۀ متوفی صرفاً از طریق نصب اعلامیه ترحیم به دیگران اطلاع‌رسانی می‌کرد.

هم ‌اکنون اما علاوه بر ارسال پیامک و جار زدن بلندگو و نصب اعلامیه ترحیم، نصب این بنرهای عریض از عکس متوفی هم در خیابانهای دره شهر همچون برخی دیگر از نقاط استان ایلام باب شده است. چندان بعید نیست که در سال‌های آینده، دوستان و آشنایان متوفیان هم بنرهایی از عکس‌های مشترکشان با متوفی تهیه ‌کرده و در کوچه‌ها نصب کنند.

این روزها تاروپود زندگی‌مان تبدیل شده است به عکس های گوناگون و دور نیست آن روزی که در سالگرد متوفیان، در کوچه‌ها شاهد بنرهایی باشیم با این جمله که " پس چرا به مجلس ختم من نمی‌آیید؟"

نکته قابل توجه آن است که در جامعه‌ای که در آن مدام اخبار بد به گوش می‌رسد بزرگ کردن مرگ و جار زدن آن در کوچه‌ها از طریق نصب بنرهای عریض و طویل، چقدر می‌تواند به دیگران امید و زندگی بدهد؟ این سؤالی است که قبل از نصب این بنرها ما باید از خودمان بپرسیم....