به گزارش کردپرس، ویسل ایشبیلیر و عمویش محمد رشید ایشبیلیر، ۶ دسامبر ۲۰۱۳ در شهرستان گَوَر (یوکسکاُوا) از توابع استان جولمرگ (حکاری)، بر اثر تیراندازی از فاصله دور جان خود را از دست دادند.
به نوشته مزوپوتامیا، براساس گزارش کالبدشکافی پزشکی قانونی وان، گلولههای متعددی به بدن این دو نفر اصابت کرده و علت مرگ آنان نیز اصابت گلولههای شلیکشده از فاصله دور اعلام شده است. پس از این اتفاق خانواده ایشبیلیر علیه افراد مسئول به دادستانی عمومی یوکسکاوا شکایت کردند؛ اما با گذشت ۱۳ سال، عاملان تیراندازی همچنان شناسایی نشدهاند.
پیکر دختر خانواده همچنان مفقود است
اوین ایشبیلیر، خواهر ویسل، با نام سازمانی «ایلول دنیز زاگرس» در سال ۲۰۱۲ به PKK پیوست و اول فوریه ۲۰۲۵ در حمله هوایی به منطقه گاره جان خود را از دست داد. خانواده اوین میگویند تاکنون به پیکرش دسترسی پیدا نکردهاند. بهاینترتیب، گُزل ایشبیلیر همزمان برای روشنشدن ابعاد کشتهشدن پسرش و یافتن پیکر دخترش تلاش میکند و خواسته اصلی خود را «اجرای عدالت» میداند.
ایشبیلیر: پسرم را فریب دادند
گُزل ایشبیلیر با بیان اینکه پسر و برادر همسرش در نتیجه یک برنامه از پیش طراحیشده کشته شده اند، گفت: «به پسرم گفتند گورستانها تخریب شدهاند. ویسل و رشید نیز به آنجا رفتند و پس از رسیدن به گورستان کشته شدند. پسرم و برادر همسرم در دو نقطه جداگانه هدف تکتیراندازان قرار گرفتند.» او افزود: «بعدها در رسانهها آنها را تروریست معرفی کردند. ما نیز پرسیدیم اگر تروریست بودند، آیا فرزندانشان میتوانستند صاحب مغازه باشند؟»
تخریب مزارها در سال ۲۰۱۶
گُزل ایشبیلیر همچنین گفت مزار پسرش و برادر همسرش در سال ۲۰۱۶ چندین بار تخریب شده است. او ادامه داد: «پسرم سه فرزند و برادر همسرم چهار فرزند داشت. مراسم خاکسپاری آنان با حضور گسترده مردم برگزار شد. حتی برای مردگان ما نیز احترامی قائل نیستند. موضوع تخریب مزارها را به دستگاه قضایی بردیم و در پرونده غرامت پیروز شدیم؛ اما مدعی شدند نتوانستهاند عاملان کشتهشدن پسرم را شناسایی کنند. من سالهاست برای آشکارشدن هویت عاملان، مبارزهای حقوقی را دنبال میکنم.»
چون پیکرش را ندیدهام، نمیتوانم مرگ او را باور کنم
این مادر درباره دخترش گفت اوین در حال تحصیل، فعال سیاسی و به خانوادهاش بسیار وابسته بود؛ اما بیعدالتی را نمیپذیرفت و در سال ۲۰۱۲ به صفوف PKK پیوست. به گفته گُزل ایشبیلیر، دخترش پس از پیوستن به PKK با او تماس گرفت و گفت: «همیشه خوشحال باش، ناراحت نشو و به ما افتخار کن؛ نگران من نباش.» او افزود: «از طریق رسانهها مطلع شدیم که اوین اول فوریه ۲۰۲۵ در منطقه گاره جان خود را از دست داده است؛ اما چون پیکرش را ندیدهام، نمیتوانم مرگ او را باور کنم.»
نمیخواهم دیگر هیچ مادر و پدری برای بچه هایشان گریه کنند
گُزل ایشبیلیر که به گفته خودش دچار فلج شده و در سخنگفتن مشکل دارد، گفت تنها خواستهاش این است که پیش از مرگ، پیکر دخترش را ببیند: «میخواهم هرچه زودتر پیکر دخترم را پیدا کنم. تنها آرزویم این است که پیش از مرگ به پیکر او برسم و صلح را ببینم. دیگر خون ریخته نشود و هیچ مادر و پدری گریه نکند.»
مادر داغدیده کُرد افزود: «تمام زندگیام در مبارزه گذشت. اکنون باید صلح برقرار شود، خونریزی پایان یابد و هرچه زودتر راهحلی پیدا شود. نیروهای مسلح حاضر در کوهستان و زندانیان نیز باید به خانوادههای خود بازگردند.»
نظر شما