اپلیکیشنی غمناک به نام شاد / رائد ناصری فر*

سخنانم از جنس درد است و نه شادی آن هم در مورد اپلیکیشنی بنام «شاد» که باعث غم و شرمندگی بعضی پدران در ایلام و ایران در قبال فرزندانشان شده است؛ برنامه ای به نام شاد جهت آموزش از راه دور، با چاشنی شرمنده کردن والدین پیش بچه هایشان.

موبایلم دچار اشکال شده بود. نزد تعمیراتی در شهر ایلام رفتم و در آنجا با صحنه ای روبرو شدم که ای کاش نمی شدم. پدر میانسالی که برای خرید گوشی ارزان به موبایل فروشی مراجعه کرده بود و سؤالش این بود که: میشه برنامه شاد روش نصب بشه.

البته با لحنی سرشار از غم و ناراحتی. صاحب مغازه می گفت از زمانی که پس از دریافت کد بهداشتی و در دوران فاصله گذاری هوشمند مغازه‌ام را باز کرده‌ام، روزی چندین نفر مراجعه می کنند که قادر به خرید گوشی نیستند.

دردناک ترینش که نویسنده را تحت تاثیر فراوان قرار داد و بر قلبم سنگینی کرد، نقل قولی بود که صاحب مغازه عنوان کرد که چند روز پیش پیرمردی به مغازه اش مراجعه کرده و با یک گوشی ساده قدیمی نوکیا، به قول صاحب مغازه می خواسته برنامه شاد را برای فرزندش نصب کند. مغازه دار می گفت: در این چند روز با صحنه های مواجه شده ام که واقعا انسان را به گریه وا می دارد.

چه خوب می شد آموزش و پرورش به فکر قشر ضعیف و متوسط جامعه هم باشد؛ خانواده هایی که با بیکاری تحمیل شده بر پدرانشان در این اوضاع کرونایی، قادر به خرید گوشی با قابلیت نصب برنامه شاد نیستند. پدرانی که با یک گوشی خراب و یا پدرانی که همراه فرزندان خود جهت خرید ارزان ترین گوشی اندروید جهت استفاده از برنامه شاد به بازار مراجعه می کنند ولی پس از شنیدن قیمت ها شرمسار از فرزندان خود می شوند.

ای کاش وزارت آموزش و پرورش بجای استفاده از واژه شاد از یک واژه دیگری برای اپلکیشن خود استفاده می کرد تا حداقل معنای شاد، ارزش خود را در بین فرزندان این خانواده ها از دست نمی داد و چه خوب بود مسئولین به فکر خانواده های ضعیف جامعه باشند و امکانی دیگر برای این عزیزان فراهم می کردند.

*کارشناس ارشد مردم شناسی