به گزارش کردپرس، فرماندهان ارشد نیروهای دموکراتیک سوریه (SDF) شامل مظلوم عبدی، سیپان حمو و سوزدار دِریک اخیرا با مقامهای سوری در دمشق دیدار کردند. بلافاصله پس از این نشست، دو روایت متضاد شکل گرفت: SDF آن را مثبت توصیف و وعده نشستهای بعدی «تا رسیدن به توافق» داد، در حالی که رسانههای دولتی سوریه اعلام کردند که «نشست نتایج ملموسی نداشته که بخواهد اجرای توافق را در میدان تسریع کند».
این دیدار در ابتدا قرار بود پیش از پایان سال برگزار شود تا موضوع توافق ۱۰ مارس برای ادغام SDF در ارتش سوریه بررسی شود، اما به دلیل «مسائل فنی» به تعویق افتاده بود. از سوی SDF، فرماندهان مظلوم عبدی، سیپان هِمو و سوزدار دِریک در جلسه حضور داشتند و از سوی سوریه حضور مقامهای رسمی تأیید نشده است؛ برخی گزارشها از حضور مرحف ابو قصره، وزیر دفاع و حسین سلامه، رئیس سازمان اطلاعات خبر دادهاند. همچنین گزارشهایی غیررسمی حاکی از حضور ژنرال کوین جی. لامبرت، فرمانده نیروهای ائتلاف به رهبری آمریکا در عراق و سوریه منتشر شده است.
تحلیل و روند مذاکرات
اگرچه رسانههای دولتی سوریه به سرعت نشست را ناکام اعلام کردند، اما تأیید کردند که نشستهای بعدی برگزار خواهد شد. دو نکته مهم روند مذاکرات را روشن میکند:
۱. ابعاد ظاهرسازی و چارچوب مذاکرات: برگزاری نشست پس از پایان سال، دستاوردی برای SDF است. دمشق و آنکارا پیشتر تأکید کرده بودند که مهلت توافق ۱۰ مارس پایان ۲۰۲۵ بوده و پس از آن منقضی میشود. با این حال، حتی رسانههای دولتی نشست را «ادامه توافق ۱۰ مارس» توصیف کردند و وعده نشستهای بعدی دادند که نشان میدهد توافق هنوز زنده است. در مقابل، دمشق با حفظ محل مذاکرات در دمشق، توانست موقعیت خود را به عنوان مرجع «ملی و مشروع» برای گفتگو تثبیت کند و از بین رفتن توازن نسبی با SDF و بینالمللی شدن مذاکرات جلوگیری شود.
۲. اختلاف اصلی بر سر ساختار فرماندهی: نقطه اختلاف کلیدی، نحوه ادغام SDF در ارتش است. از دید دمشق، ادغام یعنی گسست ساختار فرماندهی SDF؛ اما از دید SDF، ادغام باید انسجام فرماندهی واحد آنها را حفظ کند. طبق گزارش ها، نشست به بررسی مکانیزم ادغام نیروها در وزارت دفاع پرداخته است. احتمال دارد YAT یا نیروی ضدتروریسم SDF، به یک «تیپ ویژه» برای عملیات ضدتروریسم در سراسر سوریه تبدیل شود که تحت نظارت ائتلاف بینالمللی علیه داعش فعالیت کند. همچنین ایجاد یک تیپ ویژه شامل نیروهای زن YPJ نیز مورد بحث قرار گرفته است. با این حال، اختلاف اصلی همچنان بر سر فرماندهی باقی مانده است: دمشق خواستار ادغام نیروها به صورت انفرادی و تحت فرمان مستقیم وزارت دفاع است، در حالی که SDF میخواهد سه تیپ به صورت بلوک واحد و تحت فرمان خود باقی بماند و همزمان وارد چارچوب وزارت دفاع شود.
باسیم ابو عدنان، تحلیلگر نزدیک به دمشق، یادآور شد که گزارش سریع رسانههای دولتی مبنی بر «ناکامی نشست» نشاندهنده پایان مرحله «امتیازدهی با حسننیت» و آغاز یک «مرحله ترکیبی» است؛ در این مرحله دمشق مذاکرات را باز نگه میدارد تا معقول به نظر برسد و همزمان با اعمال فشار نسبتا سخت، هزینه تأخیر را بالا میبرد تا طرف مقابل را به پذیرش شروط دولت مجبور کند.
اهداف و خطوط قرمز دمشق و SDF
برای دمشق، دو هدف اصلی اهمیت دارد:
- جلوگیری از انحصار جغرافیایی SDF؛ حتی اگر نیروهای SDF در سه استان تحت کنترل خود مستقر شوند، سایر واحدهای سوری نیز باید بتوانند وارد این مناطق شوند.
- حفظ فرماندهی مستقیم بر هر تیپ و تقسیمات استانی.
SDF تلاش کرده برخی امتیازات ظاهری ارائه دهد، مانند اجازه استقرار نیروهای دولتی در «مربعهای امنیتی» حسکه و قامشلو، یا استقرار نیروها در مرز ترکیه، اما دمشق آنها را رد کرده و آنها را فقط جلوهای ظاهری میداند که کنترل واقعی را در اختیار SDF باقی میگذارد و امکان استفاده از آن در برابر تحرکات ترکیه را فراهم میکند.
از سوی دیگر، SDF معتقد است پذیرش خواسته دمشق میتواند در مناطق عربنشین شمال شرق، نارضایتی محلی و اعتراضات را تحریک کند و قدرت سیاسی و کنترل SDF را تضعیف نماید. همچنین دمشق با تغییر ساختار فرماندهی و کنترل پرداختها، ممکن است انسجام نیروها را کاهش دهد.
این بیاعتمادی متقابل عمیق است و بدون وجود ضمانت خارجی، به ویژه از سوی آمریکا، بعید است به زودی حل شود. بنابراین، تهدید بیثباتی و تنش نظامی در منطقه همچنان باقی خواهد بود. در مجموع، نشست دمشق نشان میدهد که اختلاف اصلی SDF و دمشق بر سر فرماندهی و کنترل مناطق، بدون ارائه راهحل عملی، ادامه دارد و توافق ۱۰ مارس همچنان به مرحله مذاکرات و ظاهرسازی محدود شده است.
منبع: نشریه آمارگی
نظر شما