به گزارش کردپرس، حسین آیکول، روزنامهنگار و نویسنده باسابقه و از چهرههای تأثیرگذار در سنت مطبوعات منتقد و مستقل، پس از آنکه در پی خونریزی مغزی در منزل به بیمارستان سینجان آموزش و پژوهش آنکارا منتقل شده بود، بر اثر سومین خونریزی مغزی و پس از بیش از دو ماه بستری در بخش مراقبتهای ویژه، جان خود را از دست داد. در پی درگذشت او، شمار زیادی از روزنامهنگاران، فعالان سیاسی، احزاب و نهادهای مدنی با انتشار پیامهایی، یاد و نقش او در روزنامهنگاری انتقادی و دفاع از آزادی بیان را گرامی داشتند.
حسین آیکول، روزنامهنگار و نویسنده باسابقه، پس از حدود دو ماه و ۱۷ روز بستری در بخش مراقبتهای ویژه بیمارستان سینجان آموزش و پژوهش آنکارا، درگذشت. او پس از خونریزی مغزی در منزل به بیمارستان منتقل شده بود و در جریان روند درمان، برای سومینبار دچار خونریزی مغزی شد. آیکول از ۱۴ اکتبر تاکنون در بخش مراقبتهای ویژه تحت درمان قرار داشت.
در پی درگذشت او، فضای رسانهای و شبکههای اجتماعی شاهد انتشار دهها پیام تسلیت از سوی روزنامهنگاران، نویسندگان، فعالان سیاسی و نهادهای مدنی بود. بسیاری از این پیامها بر نقش او در دفاع از حقیقت، آزادی بیان، حقوق زندانیان و روزنامهنگاری مسئولانه تأکید داشتند.
حسین آیکول که بود؟
حسین آیکول از چهرههای شناختهشده و باسابقه روزنامهنگاری در ترکیه بود که بیش از سه دهه از عمر حرفهای خود را به فعالیت در رسانههای منتقد و مستقل اختصاص داد. او روزنامهنگاری را صرفاً یک حرفه نمیدانست، بلکه آن را مسئولیتی اجتماعی و اخلاقی تلقی میکرد. آیکول در طول سالها فعالیت خود، علاوه بر گزارشگری و نویسندگی، نقش مهمی در آموزش و پرورش نسلهای مختلف روزنامهنگاران ایفا کرد و بهعنوان «استاد» و مرجع اخلاق حرفهای روزنامه نگاران جوان شناخته میشد.
بخش مهمی از نوشتهها و فعالیتهای او به مسائل حقوق بشر، آزادی بیان، وضعیت زندانیان، صلح اجتماعی و نقد ساختارهای اقتدارگرا اختصاص داشت. او بارها به دلیل نوشتهها و مواضعش با فشارهای قضایی، سانسور و احکام زندان روبهرو شد، اما این فشارها باعث توقف فعالیت حرفهای او نشد. او همچنین سال های طولانی از عمر خود را به دلیل حمایت از حقوق کردها در زندان به سر برد. بسیاری از همکارانش از او بهعنوان صدای زندانیان و حافظ وجدان روزنامهنگاری یاد میکنند.
سیلی از پیامهای تسلیت و ادای احترام از سوی سیاستمداران و روزنامه نگارها
پس از انتشار خبر درگذشت حسین آیکول، روزنامهنگار و نویسنده باسابقه، موج گستردهای از پیامهای تسلیت از سوی احزاب سیاسی، نهادهای صنفی، سازمانهای مدنی و چهرههای شناختهشده در حوزه سیاست، حقوق بشر و رسانه منتشر شد. احزاب سیاسی از جمله دم پارتی، حزب مناطق دموکراتیک (DBP)، کنگره دموکراتیک خلقها (HDK)، حزب زحمتکشان (EMEP) و حزب سوسیالیست فرودستان (ESP) با انتشار پیامهایی، از نقش آیکول در دفاع از آزادی بیان، روزنامهنگاری مستقل و حقوق مردم مختلف یاد کردند. همچنین نهادهای صنفی و مدنی از جمله فدراسیون روزنامهنگاران دموکراتیک (DFG)، سندیکای روزنامهنگاران ترکیه (TGS)، اتحادیه مطبوعات دیسک (Basın-İş)، انجمن روزنامهنگاران معاصر (ÇGD)، انجمن حقوق بشر (İHD) و انجمن وکلای آزادیخواه (ÖHD) در پیامهایی جداگانه، فقدان او را ضایعهای جدی برای روزنامهنگاری انتقادی و دفاع از حقوق بشر دانستند.
در میان چهرههای سیاسی و مدنی، تولای حاتم اوغولاری و تونجر بکرخان، روسای مشترک دم پارتی، و همچنین کسکین بایندر و چیغدم قلیچگون اوچار، روسای مشترک حزب DBP، از حسین آیکول بهعنوان یکی از ستونهای روزنامهنگاری مستقل یاد کردند. لیلا زانا سیاستمدار شناختهشده کُرد و برنده جایزه ساخاروف، در پیام خود او را «دوست همیشگی مردم تحت ستم و صدای زندانها» توصیف کرد. پروین بولدان سیاستمدار کُرد و از چهرههای برجسته پارلمان ترکیه، بر نقش آیکول در دفاع از آزادی اندیشه و حقوق بشر تأکید کرد. سزای تِمَلی، سیاستمدار و اقتصاددان، از پایبندی او به حقیقت و صلح نوشت و سری ساکیک و گلستان قلیچ کوچییگیت، از دیگر سیاستمداران کُرد، او را نماد پایداری اخلاقی در روزنامهنگاری دانستند.
در حوزه جامعه مدنی و فرهنگ، آکین بیردال، فعال باسابقه حقوق بشر، ارن کِسکین حقوقدان و مدافع برجسته حقوق زنان، و فردریکه خیردینک روزنامهنگار بینالمللی، از جایگاه ویژه آیکول در روزنامهنگاری متعهد سخن گفتند. فرهاد تونچ آهنگساز و خواننده شهیر کُرد و هنرمند تبعیدی، در پیامی کوتاه نوشت که آیکول «صدای خاموششدگان» بود. فُسون اردوغان روزنامهنگار، و باریش یارکاداش روزنامهنگار و سیاستمدار، نیز از او بهعنوان معلم نسلها و وجدان بیدار مطبوعات یاد کردند. در مجموع، در بسیاری از پیامها، حسین آیکول با عناوینی چون «صدای زندانها»، «معلم مطبوعات آزاد»، «مدافع حقیقت» و «نماد پایداری در روزنامهنگاری» توصیف شده است.
نظر شما