انتشار:  دوشنبه 3 تیر 1398  ::  16:52

سرویس ايلام

جنگل های ایلام می میرند و کبابی ها گازسوز نمی شود!/ محمدیار سبزی

سرویس ایلام – مدتی پیش در راستای صیانت از جنگل‌های ایلام، گازسوز شدن کبابی‌های استان و منع استفاده از زغال اجباری شد؛ قانونی که به نظر می‌رسد اراده‌ای در استان برای اجرای آن نیست و دودش هنوز به چشم بلوط‌ها می‌رود.

محمدیار سبزی، تهیه کننده صدا و سیما و فعال زیست محیطی ایلامی در یادداشتی که آن را برای کردپرس ارسال کرده است، به موضوع دردناک عدم صیانت مردم و مسئولین از جنگل‌های استان ایلام پرداخته است. این نویسنده در یادداشت خود می‌نویسد:

یادم می آید یکی از مدیران گذشته منابع طبیعی را به برنامه رادیویی دعوت کردم و از او خواستم در برنامه بگوید که مردم به جای آتش افروختن در کوههای ایلام، از زغال یا این همه وسایل  گازی امروزی استفاده کنند. ایشان خودمانی گفتند: «لذت کوه به چایی روی آتش آن است، خودم از هر چی بگذرم «له چای نام قووری سیه گه» نمی گذرم!»

نمی خواهم سرزنش کنم اما دست کم شنیدن این جملات از زبان کسی که باید حافظ منابع طبیعی باشد، دور از ذهن بود. گویی آتش افروختن در کوه، بخشی از فرهنگ ماست. اما پیشینیان ما اگر به ضرورت از هیزم استفاده می کردند، هرگز کمر به قطع بی رویه درختان نمی بستند. دست کم انواع گونه های درختی را می شناختند و به گونه های کمیاب، آسیبی نمی رساندند.

اما امروز، با توسعه امکانات گرمایشی و پخت و پز خانگی و سفری، به راستی قطع درختان برای چنین هدفی، هیچ توجیهی ندارد. این در حالی است که برخی بومیان و کبابی های بین راهی در جای جای ایلام، بی هیچ مانعی، درختان چند صد ساله کوهستان ها را که از ده ها آفت بزرگ و کوچک رهیده اند، قلع و قمع و تنها برای چند ده هزار تومان، منابع طبیعی دیارمان را تخریب می کنند. و بد حادثه این است که مسئولان منابع طبیعی، پاسخی قانع کننده برای سؤالات و مطالبات به‌حق و چندین ساله افکار عمومی ندارند.

برای مثال وقتی در سالیان گذشته شنیده می شد که فلان کارخانه کاغذ سازی با مجوز از جنگل های بسیار زیبای بانکول و خواران و گه‌رمه و... بهره برداری می‌کند، چنین به ذهن می‌آمد که گویی مدیریت بر منابع طبیعی، به معنای مالکیت جنگل های استان است تا هر گونه خود صلاح بدانند، تصمیم بگیرند و برای تخریب عرصه های طبیعی، اجازه صادر فرمایند.

توقع بی جایی نیست اگر دست کم بخواهیم که مسئولان امروز منابع طبیعی پاسخ دهند که:

- چرا بخشنامه منع استفاده از ذغال در کبابی های بین راهی، اجرا نمی شود؟

- چرا گشت های جنگلبانی، این قدر کم و نامحسوس است؟

- چرا فکری به حال درختان کهنسال مناطق مختلف نمی شود که پس از سیلابهای اخیر، ریشه هایشان از خاک بیرون است و یکی پس از دیگری می خشکند و می افتند؟ هر چند مردم تلاش های صورت گرفته در این بخش را نادیده نمی‌گیرند اما همه می دانیم که کافی نیست.

- چرا از گروه های مردم نهاد که با عشق و علاقه، کمر به مراقبت از جنگل ها بسته اند، در مقابل حوادث و یا تأمین امکانات حداقلی، حمایتی صورت نمی گیرد؟

- چرا هنوز در منطقه، دامدارانی از استان های دیگر جولان می دهند؟

... و سؤالات متعدد دیگری که گویی گوشی برای شنیدن آنها نیست.

بیایید برای رضای خدا و برای رهایی از روسیاهی در مقابل نسل های آینده، قربانی شدن درختان را پایان دهیم و بیش از این شاهد رقابت نانوشته ی موجود در تخریب منابع طبیعی استانمان نباشیم. راستی، امسال تا کنون بر اساس برخی آمارها بیشترین تعداد آتش سوزی در جنگل های نیم جان، نصیب استان ما شده است؛ این هلی کوپتر که سالهاست به راه افتاده، نرسید؟ اگر لاک پشت بود الان از مدیترانه هم گذشته بود!

اگر توان تأمین امکانات مورد نیاز مأموران سخت کوش منابع طبیعی و طبیعت دوستان را نداریم، دست کم آیین نامه گاز سوز کردن کبابی‌ها را عملی کنید.